Przewodnik po dzięciołach pstrych
W polskich lasach, parkach i zadrzewieniach można spotkać kilka gatunków dzięciołów, które dla początkującego obserwatora wyglądają niemal tak samo. Czarno-białe upierzenie, czerwone akcenty na głowie albo pod ogonem, pionowa sylwetka przy pniu drzewa i charakterystyczny sposób poruszania się sprawiają, że łatwo je ze sobą pomylić. Nic dziwnego, że dawniej część z nich określano wspólnym mianem dzięciołów pstrych. Nie są to wszystkie polskie dzięcioły, bo żyją u nas również dzięcioły czarne i zielone i zielonosiwe.
To właśnie grupa dzięciołów pstrych bywa dla obserwatorów najtrudniejsza. O ile dzięcioła czarnego albo dzięcioła zielonego stosunkowo łatwo rozpoznać już z daleka, o tyle przy takich gatunkach jak dzięcioł duży, średni, mały, syryjski, białogrzbiety czy trójpalczasty trzeba zwracać uwagę na drobniejsze szczegóły. Liczy się nie tylko wielkość ptaka, ale też rysunek głowy, obecność lub brak czerwieni pod ogonem, wzór na grzbiecie i bokach ciała, a nawet kształt i przebieg tak zwanego paska wąsowego.
Dlaczego mówi się o dzięciołach pstrych?
Określenie dzięcioły pstre odnosiło się do tych gatunków, które mają charakterystyczne, kontrastowe, czarno-białe upierzenie z czerwonymi dodatkami. Słowo „pstry” oznacza po prostu „wielobarwny”, „łaciaty”, „wzorzysty”. W polskiej tradycji ornitologicznej można było spotkać nazwy takie jak dzięcioł pstry duży, dzięcioł pstry średni czy dzięcioł pstry mały. Dziś częściej używa się uproszczonych nazw: dzięcioł duży, średni i mały, ale dawne określenie nadal dobrze oddaje ich podobieństwo.
Nie oznacza to oczywiście, że wszystkie dzięcioły w Polsce należą do tej samej pstrokatej grupy. Dzięcioł zielony, zielonosiwy czy czarny wyraźnie się od niej odróżniają. Problem zaczyna się właśnie wtedy, gdy próbujemy odróżnić od siebie kilka czarno-białych gatunków o zbliżonej sylwetce.
Które dzięcioły najczęściej są ze sobą mylone?
Najwięcej pomyłek dotyczy zwykle sześciu gatunków:
- dzięcioła dużego
- dzięcioła średniego
- dzięcioła małego
- dzięcioła syryjskiego
- dzięcioła białogrzbietego
- dzięcioła trójpalczastego
Wszystkie mogą sprawiać wrażenie bardzo podobnych, ale każdy z nich ma cechy, które pozwalają go rozpoznać. Kluczem jest spokojne patrzenie na kilka szczegółów naraz, a nie na jeden element.
Od czego zacząć rozpoznawanie dzięciołów?
Najprościej zacząć od kilku pytań:
- Jak duży jest ptak?
- Czy ma czerwony spód ogona albo podbrzusze?
- Jak wygląda głowa – gdzie jest czerwień i jak przebiega czarny „wąs”?
- Czy na grzbiecie i skrzydłach dominuje biel, czy raczej czarno-białe prążkowanie?
- Czy wygląda smukło i delikatnie, czy raczej masywnie i mocno?
Dopiero po połączeniu tych cech można mieć większą pewność oznaczenia.
Dzięcioł duży – najpospolitszy punkt odniesienia
Dzięcioł duży to gatunek, od którego warto zacząć naukę rozpoznawania, bo jest najbardziej znany i najczęściej spotykany. Właśnie do niego porównuje się pozostałe podobne dzięcioły.
To ptak średniej wielkości, o mocnym, zwartym wyglądzie. Ma wyraźny czarno-biały wzór, dużą białą plamę na ramieniu i intensywnie czerwony spód ogona. U samca na tyle głowy znajduje się czerwona plama, której samica nie ma. Twarz jest jasna, ale przecina ją wyraźny czarny pasek, czyli tak zwany wąs.
Jeśli widzisz dzięcioła czarno-białego z mocno czerwonym podogoniem i klasycznym, bardzo kontrastowym rysunkiem, najczęściej będzie to właśnie dzięcioł duży.
- wielkość średnia, dość krępa sylwetka
- wyraźna biała plama na skrzydle
- intensywnie czerwony spód ogona
- u samca czerwona plama z tyłu głowy
- wyraźny czarny pasek wąsowy
Dzięcioł średni – bardziej delikatny kuzyn dzięcioła dużego
Dzięcioł średni jest trochę mniejszy od dużego, ale najważniejsza różnica nie dotyczy samej wielkości. Najbardziej charakterystyczna jest jego głowa. U tego gatunku czerwona czapeczka obejmuje wierzch głowy, a nie tylko tył, jak u samca dzięcioła dużego.
Drugą ważną cechą jest słabszy, mniej wyraźny czarny pasek wąsowy. Twarz wygląda przez to delikatniej, mniej kontrastowo. Dzięcioł średni ma też bardziej miękki wygląd upierzenia, a czerwony spód ogona jest zwykle mniej intensywny niż u dzięcioła dużego – raczej różowawy niż jaskrawoczerwony.
To gatunek, który sprawia wrażenie subtelniejszego i mniej ostro zarysowanego.
- nieco mniejszy od dzięcioła dużego
- czerwona czapeczka obejmuje wierzch głowy
- słabszy pasek wąsowy
- bardziej delikatna twarz
- podogon raczej różowoczerwony niż intensywnie czerwony
Dzięcioł mały – najmniejszy z tej grupy
Dzięcioł mały jest zdecydowanie najmniejszy spośród podobnych polskich dzięciołów. To bardzo ważna cecha, ale trzeba ją umieć ocenić. Jeśli nie ma obok punktu odniesienia, początkujący obserwator może nie od razu zauważyć, że ptak jest wyraźnie drobniejszy.
Ma mały, delikatny dziób i grzbiet wyraźnie prążkowany czarno-biało. U samca występuje mała czerwona plamka na czubku głowy. Bardzo ważna cecha: nie ma czerwonego spodu ogona takiego jak dzięcioł duży.
Na pniu wygląda bardziej lekko, delikatnie i miniaturowo. Jeśli widziany ptak przypomina małą wersję dużego dzięcioła, warto podejrzewać właśnie dzięcioła małego.
- zdecydowanie najmniejszy
- drobny dziób
- delikatna budowa
- brak czerwonego spodu ogona
- u samca mała czerwona plamka na wierzchu głowy
Dzięcioł syryjski (dzięcioł białoszyi)– bardzo podobny do dużego, ale jaśniejszy
Dzięcioł syryjski, nazywany też czasem dzięciołem białoszyim, jest jednym z najtrudniejszych do odróżnienia od dzięcioła dużego. Oba gatunki są do siebie bardzo podobne, ale u syryjskiego kilka elementów wygląda subtelnie inaczej.
Przede wszystkim głowa i boki szyi są jaśniejsze, bardziej białe. Czarny pasek wąsowy nie łączy się tak wyraźnie z tyłem szyi jak u dzięcioła dużego – pojawia się tam charakterystyczna przerwa. To jedna z najważniejszych cech rozpoznawczych.
Dzięcioł syryjski ma też zwykle bardziej różowy niż czerwony podogon i podbrzusze. Jego boki są delikatniej kreskowane, mniej „brudne” rysunkiem niż u dzięcioła dużego. Dla wprawnego obserwatora to ptak ogólnie bardziej biały, jaśniejszy i czystszy w rysunku.
- bardzo podobny do dzięcioła dużego
- bardziej biała głowa i boki szyi
- przerwa w pasku wąsowym przy szyi
- bardziej różowawy niż czerwony podogon
- delikatniejsze kreskowanie boków
Dzięcioł białogrzbiety – więcej bieli niż u innych
Dzięcioł białogrzbiety jest większy i bardziej biały niż dzięcioł duży. Jego nazwa dobrze podpowiada najważniejszą cechę: ma dużo bieli na grzbiecie. To właśnie ten jasny grzbiet często robi największe wrażenie w terenie.
U samca występuje czerwona czapeczka. Boki ciała są mocniej kreskowane, a cała sylwetka wydaje się duża, wyraźna i bardzo kontrastowa. Jeśli widzisz ptaka z tej grupy, który ma wyjątkowo dużo bieli i sprawia wrażenie większego, może to być właśnie dzięcioł białogrzbiety.
To gatunek rzadszy i bardziej związany ze starszymi, naturalniejszymi lasami.
- większy od dzięcioła dużego
- bardzo dużo bieli na grzbiecie
- wyraźnie jasny tył ciała
- kreskowane boki
- u samca czerwona czapeczka
Dzięcioł trójpalczasty – łatwiejszy, niż się wydaje
Choć dzięcioł trójpalczasty także należy do podobnej grupy czarno-białych dzięciołów, w praktyce bywa łatwiejszy do rozpoznania. Powód jest prosty: samiec ma żółtą czapeczkę, a nie czerwoną. To cecha bardzo charakterystyczna.
Poza tym nie ma czerwonego spodu ogona, a jego grzbiet jest mocno prążkowany, bez dużej białej plamy na ramieniu typowej dla dzięcioła dużego. Sylwetka jest mocna, a rysunek głowy dość jasny.
To gatunek związany głównie z lasami iglastymi i górskimi lub północno-wschodnią częścią kraju, więc samo miejsce obserwacji też może być podpowiedzią.
- u samca żółta, nie czerwona czapeczka
- brak czerwonego spodu ogona
- grzbiet wyraźnie prążkowany
- mocna sylwetka
- brak dużej białej plamy na ramieniu jak u dzięcioła dużego
Które dzięcioły rozpoznamy łatwiej?
Na tle opisanej wyżej grupy są też polskie dzięcioły, które zwykle nie sprawiają większych trudności.
Dzięcioł czarny
To największy polski dzięcioł. Jest niemal cały czarny, z czerwienią na głowie. Nie sposób pomylić go z małymi czarno-białymi gatunkami.
Dzięcioł zielony
Ma oliwkowozielone ciało, jasny spód i czerwony wierzch głowy. Często żeruje na ziemi, zwłaszcza na mrówkach.
Dzięcioł zielonosiwy
Podobny do zielonego, ale nieco subtelniejszy kolorystycznie. Również wyraźnie odróżnia się od grupy pstrych dzięciołów.
Właśnie dlatego, gdy ktoś mówi o trudnościach z rozpoznawaniem dzięciołów, prawie zawsze chodzi o grupę czarno-biało-czerwonych gatunków, czyli o dawne dzięcioły pstre.
Dlaczego tak łatwo je pomylić?
Pomyłki biorą się stąd, że wiele cech jest wspólnych:
- podobna pozycja na pniu
- podobne kolory
- czerwone akcenty na głowie lub pod ogonem
- zbliżony kształt ciała
- podobne zachowania
Jeśli ptak pojawia się na chwilę, jest wysoko na drzewie albo widzimy go pod słońce, szczegóły mogą się zlewać. Dlatego najlepiej nie próbować oznaczać gatunku po jednej cesze, lecz po całym zestawie cech.
Jak najlepiej uczyć się rozpoznawania dzięciołów?
Najskuteczniej działa prosta metoda.
1. Najpierw naucz się dobrze dzięcioła dużego
To najważniejszy punkt odniesienia. Zobacz artykuł o dzięciole dużym
2. Potem porównuj do niego pozostałe
Pytaj: mniejszy czy większy? Jaśniejszy czy ciemniejszy? Czy czerwień jest na czubku głowy, z tyłu głowy czy pod ogonem?
3. Patrz na głowę
Rysunek głowy jest często ważniejszy niż ogólne wrażenie.
4. Zwracaj uwagę na podogon
Intensywnie czerwony, różowawy albo zupełnie bez czerwieni – to bardzo ważna wskazówka.
5. Jeśli możesz, rób zdjęcia
Nawet przeciętne zdjęcie pozwala potem spokojnie przeanalizować szczegóły, których nie widać było w czasie obserwacji.
Dzięcioły pstre – trudne, ale fascynujące
Choć początkującemu obserwatorowi podobne dzięcioły mogą wydawać się niemal nie do odróżnienia, w rzeczywistości każdy z nich ma własny, dość wyraźny zestaw znaków rozpoznawczych. Wystarczy nauczyć się patrzeć na odpowiednie elementy: wielkość, rysunek głowy, obecność czerwieni, wzór na grzbiecie i wygląd boków ciała.
Dawne określenie dzięcioły pstre dobrze oddaje fakt, że tworzą grupę podobnych, kontrastowo ubarwionych ptaków. Ale im dłużej się je obserwuje, tym wyraźniej widać, że każdy z nich ma własny charakter i własną twarz.
Dla miłośnika przyrody to zresztą jedna z największych przyjemności: odkrywać, że ptak, który z pozoru wygląda jak każdy dzięcioł, po chwili okazuje się zupełnie innym gatunkiem.
